2 - امام عليه السلام ( در نكوهش طمع و آز و اظهار گرفتارى و تنگدستى و بى انديشه سخن گفتن ) فرموده است : 1 - كوچك گردانيد خود را كسى كه طمع و آز ( به آنچه در دست مردم است ) را روش خويش قرار داد ( زيرا لازمهء طمع نيازمندى و فروتنى است ، و لازمهء نيازمندى و فروتنى پستى و كوچكى ) 2 - و بذلّت و خوارى تن داده كسى كه گرفتارى و پريشانى خود را ( نزد ديگرى ) آشكار نمايد ( زيرا لازمهء اظهار گرفتارى و پريشانى حقارت و زير دستى است ) 3 - و نزد خويش خوار است كسى كه زبانش را حكمران خود گرداند ( بى تأمّل و انديشه هر چه به زبانش آيد بگويد كه بسا موجب هلاك و تباهى او گردد ، و چنين كس مقام و منزلتى براى خود در نظر نگرفته است ) . 3 - امام عليه السلام ( در نكوهش بخل و ترس و تنگدستى و بينوايى و واماندگى و ستايش شكيبائى و پارسائى و دورى از گناهان ) فرموده است : 1 - بخل و تنگ چشمى ننگ است ( چون مردم بخيل را بر اثر دلبستگى او به كالاى دنيا سرزنش مى نمايند ) 2 - و ترسو بودن نقص و كاستى است ( زيرا رسيدن بمقام فرع بر شجاعت و دلاورى است ) 3 - و تنگدستى زيرك را از ( بيان ) حجّت و دليلش گنگ و لال مى گرداند ( همانطورى كه توانگرى پست و نادان را گويا مى سازد ) 4 - و بينوا و بى چيز در شهر خود غريب است ( كسى با او آمد و شد نمى كند ) 5 - و عجز و واماندگى آفت و بيچارگى است ( كه شخص را از پا در مى آورد ) 6 - و شكيبائى دلاورى است ، 7 - و پارسائى دارائى است ( زيرا پارسا مانند مال دار كه به كسى نيازمند نيست به دنيا و كالاى آن نيازمند نمى باشد ) 8 - و دورى از گناهان سپر است ( از عذاب الهىّ ، همانطور كه سپر شخص را از شمشير محافظت مى نمايد پرهيزكارى او را از سختيهاى دنيا و آخرت رهائى مىدهد ) .